Zware dip tijdens de zwangerschap

Lang heb ik getwijfeld om over dit onderwerp te schrijven. Niet omdat ik mijn verhaal niet met jullie wil delen, maar omdat praten over emotionele problemen op een of andere manier als een taboe voelt. Na ruim een jaar dubben, heb ik toch besloten om mijn verhaal te vertellen. Een verhaal over de zware dip die ik had tijdens de zwangerschap, een dip die ervoor heeft gezorgd dat mijn eerste zwangerschap niet zo rooskleurig was als gehoopt.

Hoe het allemaal begon

Eind november 2015 kwamen mijn vriend en ik erachter dat ik zwanger was. We waren dolblij dat we onze droom al binnen zes maanden in vervulling zagen komen. Hoewel ik super gelukkig was, voelde ik vanaf het begin al een bepaalde negativiteit rondom de zwangerschap. Een vaag gevoel dat ik het beste kan omschrijven als een combinatie van angst en paniek. Paniek voor wat de toekomst ons zou brengen en angst dat we alles niet op een rijtje zouden hebben voor de komst van onze baby.

Enkele weken later – toen ik twaalf weken zwanger was en mijn zwangerschap bekend heb gemaakt bij mijn werkgever – werd het negatieve voorgevoel dat ik had sterker en sterker. Ondanks dat de meeste collega’s hartstikke enthousiast reageerden, kreeg ik een aantal reacties waar ik enorm verdrietig van werd. Het zal uiteraard met de zwangerschapshormonen te maken hebben gehad. Maar man man man, wat is het vervelend als mensen vragen of een zwangerschap gepland is. Vanaf dat moment werd de sfeer rondom mij en de zwangerschap steeds grimmiger.

Tijdens de zeventiende week van de zwangerschap werd mijn negatieve voorgevoel bevestigd. Ik kreeg te horen dat mijn contract niet verlengd zou worden en dat ik vanaf de vijfentwintigste week van de zwangerschap uit dienst zou zijn. De grond zakte letterlijk onder mijn voeten vandaan toen ik dit nieuws te horen kreeg. Als de dag van gisteren herinner ik me dat ik sterk probeerde te blijven, maar dat de tranen eindeloos over mijn wangen stroomden. Ik voelde me afgewezen, gekwetst en vertrok als een zielig hoopje mens naar huis.

Zeventien weken zwanger. Met een lach en vooral veel tranen.

Dip tijdens de zwangerschap

Ondanks dat de nuchtere vrouw in mij zich realiseerde dat er simpelweg geen ruimte was voor een zwangerschap binnen mijn functie, werd de situatie voor mij als zwangere vrouw steeds pijnlijker. Ik voelde me gediscrimineerd en afgewezen omdat ik een vrouw ben met een kinderwens. Daarnaast begon ik steeds meer aan mezelf te twijfelen. Doe ik mijn werk goed genoeg? Ben ik een goede werknemer? En kan ik mijn gezin straks onderhouden? Deze en veel meer vragen spookten elke minuut van de dag door mijn hoofd. Hierdoor was er geen ruimte voor de zwangerschap en heb ik een groot deel van deze mooie periode als zeer verdrietig ervaren. Sterker nog. Wekenlang was ik niet in staat om een normaal gesprek te voeren, fatsoenlijk te eten en normale dagelijkse dingen te doen. Terugkijkend op deze periode kan ik haast niet geloven dat het mogelijk is om zo diep in een negatieve spiraal te zitten.

Hulp zoeken

Ongeveer vier weken na het vervelende nieuws was mijn bloeddruk dermate gestegen dat de verloskundigen zich zorgen begonnen te maken over mijn gezondheid. Ik werd door hen doorverwezen naar de huisarts die mij direct doorstuurde naar de praktijkondersteuner. En werkelijk waar, wat ben ik blij dat ik deze stap heb gezet! Eerst was ik bang dat ik te maken zou krijgen met een zweverig type, maar niets bleek minder waar. De praktijkondersteuner was een super relaxte vrouw die mij ontzettend goed heeft geholpen. Door haar ondersteuning heb ik de kracht gevonden om de situatie te accepteren en heb ik een enorme boost zelfvertrouwen gekregen. Ik vind het tot op de dag van vandaag super interessant dat ik mezelf terug heb gevonden door haar energie en methodes.

Achtentwintig weken zwanger. Ronder en gelukkiger.

Komt het door de hormonen?

Terugkijkend op de gehele situatie is het einde van mijn contract mijn grootste geluk geweest. Zonder dit eind had ik never nooit de stap gezet om voor mezelf te beginnen en had ik nog steeds eindeloos mijn best moeten doen om ‘part of the team’ te worden. Want ja, nu het verdriet verdwenen is realiseer ik me dat ik niet op mijn plek zat en dat ik veel meer in mijn mars heb dan wellicht vermoed werd.

Maar waarom was het dan zo verdomde moeilijk om dit in te zien tijdens de zwangerschap? Waren het de zwangerschapshormonen, zat ik er doorheen of ben ik stiekem een lichtgeraakt type? Ik zal het antwoord wellicht nooit met jullie kunnen delen, maar wat ik wel kan vertellen is dat de dip die ik had tijdens de zwangerschap eindeloos zwaar was.

Gelukkig komt er na regen altijd zonneschijn ?

Leave a Reply

ALBOE is het online platform over het échte leven als mama. Met onze blogs, social media posts en video’s willen we vrouwen inspireren en vooral amuseren. We delen wekelijks onze reis door het leven als mama, maar ook alledaagse zaken zoals voeding, interieur, mode, reizen en onze avonturen achter de schermen van ALBOE. We maken graag pittige en herkenbare onderwerpen bespreekbaar, vinden het heerlijk om taboes te doorbreken en zijn vooral lekker onszelf. Kortom: op ALBOE vind je A Little Bit Of Everything!

Kim op Instagram

Instagram has returned invalid data.

ALBOE op Facebook

ALBOE op social