Rianne’s bevallingsverhaal: ingeleide bevalling

Gastblogger Rianne is gelukkig getrouwd en sinds 27 februari mama van de prachtige Nina. In het dagelijks leven is ze werkzaam als juridisch secretaresse en op ALBOE.nl schrijft ze over de zwangerschap en het moederschap. Vandaag deelt Rianne haar bevallingsverhaal.

Rianne’s bevallingsverhaal

Donderdag 23 februari 2017:

Deze dag voelde ik de hele dag weinig leven in mijn buik. Met oog op de zwangerschapscholestase zorgde dat voor veel onzekerheid. ‘s Avonds heb ik dan ook contact opgenomen met het ziekenhuis om mijn zorgen kenbaar te maken. Ik mocht gelukkig meteen langskomen voor een CTG-scan. Gelukkig bleek meteen dat alles nog steeds goed was met het kleine meisje in mijn buik. Wel had ik heel constant harde buiken waardoor ik haar waarschijnlijk niet goed voelde bewegen. Aangezien de datum van het inleiden al gepland stond werd ik naar huis gestuurd en moesten we maar hopen dat de harde buiken zouden doorzetten naar weeën zodat inleiding niet nodig zou zijn.

Geplande inleiding: 27 februari 2017, 07.00 uur

Gek idee, weten dat je een laatste weekend met z’n tweetjes hebt voordat je kindje geboren wordt.. Ik sliep dan ook erg slecht, de nacht van zondag op maandag. Maandag 27 februari moest ik me om 07.00 uur melden bij de verloskamers waar ik meteen een CTG-scan kreeg. De verloskundige vertelde me dat ze na een halfuurtje zouden kijken hoe het stond met de ontsluiting. Ik werd al gewaarschuwd dat dit bij een eerste kindje én met een zwangerschap van 38 weken waarschijnlijk niet genoeg zou zijn om de vliezen te breken en dat er dan een ballonkatheter zou worden ingebracht. Ons kindje zou dan waarschijnlijk dinsdag of zelfs woensdag geboren worden. Spannend!

Ontsluiting

Toen de verloskundige kwam controleren of ik ontsluiting had, bleek dat er toch al wel iets gaande was in mijn lichaam. Ik had namelijk al 4 cm ontsluiting! De verloskundige liet me een naald zien – het leek een beetje op een haaknaald – waarmee ze de vliezen zou gaan breken. Gelukkig was het geen pijnlijke ervaring. Het voelt alleen nogal vreemd als er ineens warm water langs je benen loopt.. Nadat de vliezen waren gebroken werd het draadje van de CTG vastgemaakt op het hoofd van de baby zodat er een nauwkeurigere hartslag kon worden geregistreerd.

Infuus om de weeën op te wekken, 08.00 uur

Rond 8.00 uur kreeg ik een infuus met medicatie om de weeën op te wekken. Deze kunnen ze een aantal keren ophogen om te zorgen dat de bevalling niet té lang gaat duren en de weeën steeds regelmatiger komen. Bij mij zorgde 1x verhogen al voor flink pijnlijke en constante weeën. 

Om de weeën wat dragelijker te maken moest ik uitvinden wat voor mij het beste zou werken om ze op te vangen: lopen, liggen, zitten.. Ik kreeg daarom een draadloos CTG apparaat zodat ik meer bewegingsvrijheid had, fijn! 

Pijnstilling, plusminus 12.00 uur

De weeën werden steeds heftiger en constanter waardoor ik tussendoor niet meer kon ontspannen. Doordat ik zowel buik- als rugweeën had was er geen enkele houding die nog fijn was. Ook was ik geestelijk veel te veel bezig met de pijn waardoor er van ontspanning tussen de weeën door al helemaal geen sprake meer was. Hoewel ik de weeën volgens de verloskundige en verpleegkundige goed aan het wegpuffen was, voelde dat voor mij niet zo. Wat een gemene pijn, die weeën! 

Op het moment dat ik om pijnstilling vroeg, werd gevoeld hoeveel ontsluiting ik had. Doordat ik op dat moment al op 6 á 7 cm zat was een ruggenprik niet meer mogelijk. Ik kreeg daarom een pompje met Remifentanil. Hiermee kun je zelf bepalen wanneer je het nodig hebt, al is er wel een maximum ingesteld. Je kunt dus wel blijven drukken maar Remifentantil wordt niet constant afgegeven. De Remifentanil zorgde er in ieder geval voor dat ik lekker suf werd waardoor ik me veel beter kon ontspannen. Terwijl het pompje met Remifentanil werd aangesloten aan mijn infuus kreeg ik ook een band om mijn arm die mijn bloeddruk in de gaten bleef houden. 

Nadat de Remifentanil was aangesloten werd mijn man verteld dat hij de kleertjes vast kon halen voor de baby want het wiegje zou worden klaargemaakt. Dan gaat het ineens wel héél snel!

Persweeën, 13.00 uur

Op een gegeven moment kon ik de persweeën echt niet meer ophouden of wegpuffen. Ik had kort ervoor op het knopje gedrukt om dit aan de verloskundige te laten weten. Om 13.00 uur kreeg ik dan ook groen licht om te beginnen met persen. Fijn om eindelijk iets te mogen doen met de weeën!

Geboren, 13.14 uur

En daar lag ze dan ineens op mijn buik, onze dochter Nina. Vijf uren nadat de weeën werden opgewekt, veertien minuten nadat ik begon te persen. Het is zó snel gegaan. Heel onwerkelijk! En hoe pijnlijk ik de bevalling ook vond, vooral ook omdat ik niet kon ontspannen tussendoor, is het cliché echt waar: ze werd op mijn buik gelegd en het was goed. Ik wist waar ik het voor had gedaan.. Nu mag ik sowieso niet klagen, aangezien ik niet ingescheurd ben of iets dergelijks.

Nadat Nina een uur bij mij op mijn borst had gelegen werden de standaard onderzoekjes gedaan. Ze scoorde daarbij meteen een nette 9 en 10 op de apgar score. Daarnaast werd ze gewogen en hebben ze even een schatting gemaakt van haar lengte. 

Toen Nina was onderzocht ben ik gaan douchen en ondertussen werd de kinderarts ingeschakeld omdat de verpleeg- en verloskundige de geluidjes die Nina maakte niet vertrouwden. Na de bevalling bleek dat Nina op het laatste moment toch nog in het vruchtwater had gepoept. Ze waren bang dat dit in de longetjes terecht was gekomen waardoor ze eigenlijk constant kreunde. Toen mijn man en ik samen met Nina op de familiekamer waren gebracht, werd Nina dan ook opgehaald om te worden geobserveerd op de kinderafdeling. Dat voelde zo raar.. Ik was net bevallen en we wilden ons kindje zo graag bij ons hebben maar zij werd meegenomen. Gelukkig mocht ik al snel in de rolstoel naar haar toe en kon ik ook zelf de voedingen geven. Ze is één nacht op de kinderafdeling gebleven waar haar longetjes goed in de gaten werden gehouden door middel van een monitor. De volgende dag mocht ze (met goede resultaten!) terug naar ons op de familiekamer en zijn we nog één nacht in het ziekenhuis gebleven.

Feitjes op een rij

Ik kijk met een heel goed gevoel terug op de bevalling, hoewel ik de pijn echt vreselijk vond.. Maar als ik dan naar ons meisje kijk was het het allemaal waard!

Voor de mensen die het leuk vinden, nog even de feitjes op een rij:

  • Geboren op 27 februari 2017 om 13.14 uur;
  • Op dat moment was ik 38 weken en 1 dag zwanger;
  • Nina was 3225 gram bij de geboorte en;
  • 49 cm lang.

Liefs,

Rianne

Leave a Reply

ALBOE is het online platform over het échte leven als mama. Met onze blogs, social media posts en video’s willen we vrouwen inspireren en vooral amuseren. We delen wekelijks onze reis door het leven als mama, maar ook alledaagse zaken zoals voeding, interieur, mode, reizen en onze avonturen achter de schermen van ALBOE. We maken graag pittige en herkenbare onderwerpen bespreekbaar, vinden het heerlijk om taboes te doorbreken en zijn vooral lekker onszelf. Kortom: op ALBOE vind je A Little Bit Of Everything!

Kim op Instagram

Instagram has returned invalid data.

ALBOE op Facebook

ALBOE op social