Janouk’s bevallingsverhaal: bevalling van 33 uur

Elke bevalling is uniek en een bijzonder verhaal op zich. Op ALBOE.nl mogen we – met trots – bevallingsverhalen van allerlei vrouwen delen. Vandaag vertelt Janouk over haar bevalling die in totaal 33 uur heeft geduurd.

Janouk’s bevallingsverhaal

Na een zwangerschap van precies 41 weken was het in de nacht van 17 op 18 januari 2017 eindelijk zover. Om 01.30 uur werd ik wakker met een soort menstruatie-achtige kramp in mijn buik. En terwijl ik met mijn slaperige hoofd nog dacht dat het mijn darmen zouden zijn, stond ik op om naar het toilet te gaan. Toen voelde ik het ineens ontzettend warm worden tussen mijn benen. De adrenaline gierde meteen door mijn lijf want ik wist natuurlijk dondersgoed wat dit betekende. Ik kwam terug van de wc, ging weer in bed liggen nadat ik een maandverbandje had ingedaan en een droge pyjamabroek had aangetrokken en vertelde mijn vriend dat het volgens mij was begonnen. Op dat moment voelde ik het weer warm worden tussen mijn benen, dus besloot ik om maar even op het toilet te blijven zitten.AdvertentieLearn more

Oefenweeën

Tegen beter weten in probeerde ik daarna wat te slapen. Vanaf 02.30 uur ben ik de ‘weeën’ gaan timen. Ik zet weeën hier bewust tussen haakjes, omdat dit achteraf meer oefenweeën waren dan échte weeën. Om 03.30 uur was ik al een uur aan het timen en kwamen de weeën al regelmatig om de vijf minuten en hielden één minuut aan. “Dat gaat lekker!”, dacht ik nog. Ik kreeg – van de spanning maar ook van de hormonen denk ik – een beetje last van mijn darmen. Dus na mijn bezoekje aan de wc ben ik lekker even gaan douchen.

Omdat de weeën toch wel regelmatig bleven komen, belde ik om 04.00 uur de verloskundige. Als de weeën gedurende twee uur elke 2-3 minuten zouden komen, moest ik weer bellen en zou de versloskundige mijn actieve ontsluiting meten.

Na het douchen kreeg ik onregelmatige, korte weeën. Ik besloot om ’s nachts nog maar even mijn was weg te werken, omdat ik de dag erna waarschijnlijk zou gaan bevallen en de was dan voorlopig niet op mijn prioriteitenlijstje zou staan. Daarna ben ik weer mijn bed in gegaan om wat te slapen. Om 07.45 uur werd ik wakker, verloor ik wederom wat vruchtwater en had ik wederom weeën. Dus weer timen! Om 10.00 uur waren de weeën korter en daarna waren ze zelfs weg…

Twijfelgeval

Om 13.30 uur is de verloskundige langsgeweest. Ze noemde het een twijfelgeval omdat ik steeds kleine beetjes vruchtwater verloor en de weeën niet echt doorzetten. Als er s’avonds rond 19.30 uur niks veranderd zou zijn, moesten we weer bellen.

Om 14.00 uur ben ik in bed gaan liggen om nog wat te slapen, maar toen begonnen de weeën weer. Nu werden ze heftiger en moest ik ze wegpuffen, maar vond ik ze nog goed te doen. Ik zei steeds: “nou, als dit het is, is het goed te doen!”. Boy was I wrong… Kort hierna werd ik een beetje rillerig, waarschijnlijk van de spanning en omdat ik de hele nacht eigenlijk niet had geslapen.

Om 15.00 uur begonnen de weeën pijn te doen en kwamen ze regelmatig. Rond 19.00 uur werden de weeën wat heftiger en kwamen ze korter op elkaar, steeds 2-3 minuten ertussen. Toen heb ik de verloskundige weer gebeld. Zij kwam om 21.00 uur langs om mijn ontsluiting te meten en heeft me voor de zekerheid toch nog gestript. Helaas was mijn ontsluiting pas een kleine 2 cm. Balen want ik was al 19 uur bezig, vanaf het moment dat ik ’s nachts wakker werd van de menstruatie-achtige buikpijn.

Wegpuffen

Nog geen half uur nadat de verloskundige weg was, kwamen de weeën heel heftig. Ik moest ze nu echt wegpuffen en wist op een gegeven moment niet meer hoe ik moest staan/lopen/zitten. Vanaf dat moment is alles een beetje aan me voorbij gegaan. Ik weet dat de versloskundige rond middernacht nogmaals is langsgekomen en ik een half uur onder de warme douche heb gezeten.

Een half uur nadat de verloskundige weg was bleven de weeën heel heftig komen en hebben we haar weer gebeld. Ze vroeg me toen wat ik wilde, omdat de weeën al een paar uur veel pijn deden. Ik gaf aan dat ik graag naar het ziekenhuis wilde rijden omdat ik het niet zag zitten om te wachten tot de weeën nóg heftiger zouden worden.

Tussen twee weeën door zijn mijn vriend en ik de 8 trappen in ons portiek naar beneden gelopen. Bij de laatste trap kreeg ik weer een wee, die heb ik buiten voor de deur staan wegpuffen. Toen zijn we snel in de auto gestapt en naar het ziekenhuis gereden.

In het ziekenhuis

We kwamen om 02.30 uur aan in het ziekenhuis. Ik mocht meteen in bed gaan liggen en kreeg alvast een infuus ingeprikt. De weeën werden steeds heftiger en ik kreeg ook al persweeën. En ja, hetgeen waar ik bang voor was gebeurde. Tijdens zo’n perswee kwam er wat ontlasting mee. Gelukkig reageerden de verloskundigen heel lief en zeiden dat ze dit wel vaker meemaken. Ik hoefde me nergens voor te schamen!

Mijn ontsluiting werd nogmaals gemeten en was jammer genoeg pas 4 cm, terwijl ik toen al 24 uur bezig was. De weeën heb ik vervolgens nog tot 06.00 uur volgehouden op eigen kracht en toen was ik er klaar mee. Het was al de tweede nacht zonder slaap geweest, het deed verschrikkelijk veel pijn en de persweeën wegpuffen ging moeizaam. Ik besloot een ruggenprik te nemen en man, wat was dat een verademing! Eindelijk kon ik me ontspannen, een beetje wegsukkelen en me voorbereiden op de daadwerkelijke bevalling.

weeënopwekkers

Omdat de ontsluiting maar niet vorderde, kreeg ik weeënopwekkers. Ik weet nog dat ik angstig vroeg of ik die weeën écht niet meer zou gaan voelen. Ik wilde de pijn en steken van de weeën echt niet meer ervaren. Uiteraard voelde ik niks van de weeën door de ruggenprik, heerlijk!

Om 10.00 uur werd mijn ontsluiting nogmaals gemeten, deze was toen eindelijk 10 cm. Ik mocht gaan bevallen! De ruggenprik werd stopgezet (dit is nodig zodat je je persweeën kunt gaan gebruiken) en om 11.00 uur mocht ik gaan persen. Wat was dat fijn! En die oerkracht waar iedereen het altijd over heeft, die is er echt! Ik weet nog dat ik niet mocht persen tussen die persweeën, en dat ik dat heel moeilijk vond. De verloskundige moest me ook even streng toespreken dat ik écht moest wachten op een perswee voordat ik mocht persen. Maar weet je hoe moeilijk dat is als het hoofd van je baby al halverwege je onderkantje naar buiten komt?! Toen het hoofdje zichtbaar was vroeg ik meteen welke kleur haar hij had. Dit was het grote vraagstuk binnen de familie omdat ik rood haar heb.

De geboorte

Om 11.10 moest ik nog één keer hard persen en toen werd ons prachtige kereltje Jorn geboren. Hij werd meteen bij me op mijn borst gelegd en het eerste wat ik zei was: “wat is ‘ie klein!”. Hij voelde ook heel glibberig aan.

Mijn vriend mocht de navelstreng doorknippen. Omdat ik de pijn van de weeën en de bevalling – of uberhaupt nog enige pijn – absoluut niet meer wilde voelen heb ik zelfs gevraagd of ik iets zou voelen van het doorknippen van de navelstreng, haha!

Toen moest ik nog één keer hard persen om de placenta eruit te krijgen. Wat was dat een raar gevoel zeg! Een soort blubberig, snotterig gevoel. De verloskundigen controleerden de placenta en namen buisjes bloed af uit de navelstreng omdat ik dit graag wilde doneren voor stamceltransplantatie. Nadat de placenta eruit was, vroeg ik aan de verloskundigen hoe het er ‘daar onder’ aan toe was. Er moest het een en ander gehecht worden, want ik was bijna helemaal uitgescheurd – ik noem het maar gewoon zoals het is. Die hechtingen vond ik nog wel venijnig! Je wordt wel verdoofd, maar omdat je huid daar zo dun is verdoofd het niet helemaal. Gelukkig was dat snel klaar en deed het verder geen pijn.

Daarna heeft Jorn een uurtje bij me op de borst gelegen en kon ik van geluk, opluchting en vermoeidheid mijn ogen amper open houden. Om 12.00 uur kwam de kinderarts om Jorn te controleren en bleek dat we allebei een klein beetje koorts hadden en dus een nachtje moesten blijven.

De tweede nacht in het ziekenhuis

De tweede nacht in het ziekenhuis met Jorn was spannend, vermoeiend en geweldig. Omdat Jorn wat vruchtwater en bloed had ingeslikt, was hij misselijk. Hij lag dan ook af en toe te kokhalzen in zijn wiegje. Mijn hart schoot meteen in mijn keel en het liefst drukte ik bij elk geluidje of kreun op de bel zodat er een verpleegkundige zou komen. Ook die nacht hebben we dus eigenlijk niet geslapen omdat we bij elk geluidje wakker werden.

Kraamweek

Na een vermoeiende (tweede) nacht in het ziekenhuis mochten we op vrijdag 20 januari lekker naar huis.

In de kraamweek voelde mijn onderkantje nog beurs van de bevalling. Maar gelukkig heb ik geen last gehad van de hechtingen. Ik kon gewoon op de bank zitten. Het opstaan en gaan zitten ging wat voorzichtig, maar dit kwam meer door de bevalling dan door de hechtingen. De eerste keer naar de wc gaan, if you know what I mean, vond ik heel erg spannend. Op de derde dag na de bevalling was dat gelukkig ook gebeurd en het viel reuze mee! Door de hechtingen was ik bang dat het pijn zou doen of weer open zou scheuren, maar dit was gelukkig niet het geval. Dat was echt een opluchting! Na anderhalve week voelde mijn onderkantje bijna niet meer beurs en voelde ik me alweer redelijk de oude.

En voor de dames die net als ik zo nieuwsgierig zijn naar hoe je lichaam eruit ziet na de bevalling en hoe snel je die kilo’s kwijt bent: ik was in totaal 16 kg aangekomen. Twee dagen na de bevalling was er al 9 kg af, na vier dagen al 12 en nu, na zes weken zit er nog 3 kg aan. Mijn spijkerbroeken paste ik na twee weken weer en mijn buik was ook na de kraamweek alweer bijna helemaal weg. Het is nog een beetje een blubberige bedoeling, maar hij is niet meer bol of dik.

Achteraf kijk ik terug op een mooie bevalling. Tuurlijk deed het pijn, was het vermoeiend en emotioneel, maar ik zou het zo weer doen. En de verhalen dat je alles vergeten bent zodra je je kind in je armen hebt, geldt zeker voor mij!

Dikke kus,

Janouk

Leave a Reply

ALBOE is het online platform over het échte leven als mama. Met onze blogs, social media posts en video’s willen we vrouwen inspireren en vooral amuseren. We delen wekelijks onze reis door het leven als mama, maar ook alledaagse zaken zoals voeding, interieur, mode, reizen en onze avonturen achter de schermen van ALBOE. We maken graag pittige en herkenbare onderwerpen bespreekbaar, vinden het heerlijk om taboes te doorbreken en zijn vooral lekker onszelf. Kortom: op ALBOE vind je A Little Bit Of Everything!

Kim op Instagram

Instagram has returned invalid data.

ALBOE op Facebook

ALBOE op social