Gastblogger Lieke: ik kreeg een miskraam

Lieke Numan-Zeilstra - 25/10/2017
gastblog-miskraam-alboe

In de vorige blog heeft Lieke verteld over haar obesitas, kinderwens en haar verlangen om slanker en fitter mama te worden. Niet omdat het onmogelijk is om zwanger te raken met obesitas, maar omdat zij het een fijner gevoel vindt om fitter de zwangerschap tegemoet te gaan. Voordat Lieke deze wens echter kon vervullen, bleek ze ongepland zwanger te zijn!

Te vroeg gejuicht?

Ondanks mijn zorgen probeerden we volop te genieten van de zwangerschap, kochten we cadeautjes om het onze familie te vertellen en werden de eerste kleertjes voor de baby gekocht. Ook deelden we het grote nieuws – eigenlijk veel te vroeg – via social media. Het idee dat het mis kon gaan was er wel, maar dat idee verdrongen we. We leefden op een roze wolk… tot 25 december. Al een paar dagen had ik bloedverlies, niet veel maar toch. Het hoorde er vast bij, dacht ik. Toch ging het helemaal mis, ik had extreem veel bloedverlies, krampen en verloor allerlei stolsels. Omdat het kerst was besloten we de dag na kerst contact op te nemen met de verloskundige, achteraf hadden we dat beter meteen kunnen doen. De onzekerheid of alles goed ging met ons kindje tijdens de kerstdagen was slopend.

Een miskraam

Helaas kregen we bij de verloskundige de teleurstellende bevestiging die we al zagen aankomen, op de echo was inderdaad niets meer te zien. Ondanks dat we nog niet veel hadden kunnen zien van het kindje, was de miskraam een enorme shock. Eenmaal thuis kon ik alleen maar huilen en voelde ik me ontzettend schuldig. Was dit mijn schuld? Had ik het kunnen voorkomen? Is mijn obesitas de oorzaak van de miskraam? Nee! Volgens de verloskundige was het gewoon pure pech, komen miskramen ontzettend vaak voor en staat mijn obesitas volledig los van de miskraam.

gastblog-miskraam-alboe

Extreme kinderwens

Ondanks dat mijn zwangerschap niet gepland was, waren we helemaal gewend aan het idee dat er een kleintje zou komen. De weken na de miskraam waren dan ook ontzettend zwaar. Omdat we de zwangerschap al bekend hadden gemaakt via social media, moesten we keer op keer vertellen over de miskraam. Het niet kunnen accepteren van alle vrolijke felicitaties had erg veel impact. Gelukkig zijn Arjan en ik een ontzettend goed team. Hij was er altijd om met mij te praten en te huilen. Het was erg fijn om dit samen te kunnen verwerken en om na te denken over onze toekomst.

Zijn we ervoor gegaan om opnieuw zwanger te raken of hebben we besloten om onze extreme kinderwens toch uit te stellen zodat ik mijn andere wens kan vervullen: slanker en fitter worden? Je leest het in mijn volgende blog!

6 comments

  1. Ik kreeg 2 miskramen… Ondertussen gelukkig een gezonde dochter.
    Vreselijke tijd! Het gedichtje op de foto vind ik echt super mooi!

  2. Heel herkenbaar dat je jezelf de schuld geeft. Dat dacht ik ook. (had ik maar …) Wij hadden overigens zelf ook heel vroeg bekend gemaakt dat ik zwanger was. Bij mik ging het met ruim 12 weken mis. Mooi geschreven!

  3. Wat heftig, een miskraam en zeker als al zo veel mensen weten van jullie zwangerschap! Wij hadden het expres wel al heel snel verteld aan familie die dichtbij staat, zodat we bij een eventuele miskraam steun zouden hebben van hen, maar met social media om die reden wel wat langer gewacht.

    Ik heb zelf ook obesitas, mijn hele leven al. Het grappige is dat ik juist toen ik zwanger werd veel gezonder ging eten. Ik voelde me extra verantwoordelijk waardoor ik minder snel iets ongezonds pakte, maar had ook echt minder trek en minder cravings. Waar bijna alle vrouwen enorme eetbuien kregen tijdens de zwangerschap waren ze bij mij juist eindelijk over. Ik heb me ook nog nooit zo goed gevoeld als tijdens mijn zwangerschap. Waarschijnlijk reageer ik gewoon heel goed op de zwangerschapshormonen. Ik ga ook proberen om straks een anticonceptiepil of een andere manier te vinden wat mij hetzelfde effect geeft. Uiteindelijk ben ik bevallen van een kerngezond boefje die perfect volgens de gemiddelde groeicurve groeit en zelf was ik na de bevalling bijna 10 kg afgevallen. Nu ben ik hoogzwanger van de tweede, en weer hetzelfde verhaal. Wel iets meer trek in lekkere dingen, maar alweer bijna niets aangekomen dus waarschijnlijk straks na de bevalling afgevallen.

    Ik moet in het ziekenhuis bevallen vanwege mijn te hoge BMI, maar iedereen die ik dat vertel gelooft dat haast niet. Nu ik hoogzwanger ben met maar een beetje extra gewicht zie ik er bijna hetzelfde uit als een gemiddelde zwangere vrouw. Ik moet ook zeggen dat ik na een leven waarin iedereen altijd commentaar heeft op je uiterlijk behoorlijk moest wennen aan het feit dat mensen zeiden dat ik zo’n mooie buik heb.

    Ik ben mij ervan bewust dat ik waarschijnlijk gewoon heel veel geluk heb, maar misschien dat het jou ook steun geeft om er toch weer voor te gaan. Al is op een wat gezonder gewicht en gezonde leefstijl zwanger worden natuurlijk nooit verkeerd!

Leave a comment