Gastblog: de bevalling van Nathalie

Nathalie Evers Boeren - 03/11/2017
bevallingsverhaal-nathalie

Deze blog is heel erg heftig voor mij om te schrijven. Mijn bevalling was voor mijn gevoel echt een hel, uiteindelijk heb ik een paar sessies EMDR therapie gehad om dit alles te verwerken. Deze therapievorm heeft ervoor gezorgd dat de scherpe randjes van de heftige ervaring eraf zijn gegaan. Wat mijn bevalling betreft was ik ontzettend teleurgesteld. Ik had plannen gemaakt en wist tot in de detail hoe ik wilde bevallen. Dit is misschien mijn grootste fout geweest, ik had het gewoon moeten laten gebeuren. Door de therapie ben ik trots geworden op mezelf. Trots omdat ik het zo goed heb volgehouden. Houd – voordat je verder leest – vooral rekening met het feit dat elke bevalling en elke ervaring anders is.

Nathalie’s bevallingsverhaal

Op 25 juli 2016 moesten wij ons om 08:00 uur melden in het ziekenhuis voor een inleiding. Er werd eerst een hartfilmpje gemaakt van de baby – deze was helemaal in orde – en vervolgens konden we gaan beginnen met de inleiding. Omdat mijn baarmoedermond nog niet rijp genoeg was kreeg ik een ballonkatheter ingebracht. Ik mocht gewoon naar huis en moest me de volgende dag weer om 08:00 uur melden in het ziekenhuis.

Een ballonkatheter (een dun slangetje) in de baarmoeder. Door de inwendige druk op de vliezen en de baarmoedermond wordt er door de ballonkatheter druk uitgeoefend en zo wat ontsluiting gemaakt. Zodra de ballon eruit valt is er genoeg ontsluiting om de vliezen te breken. Daarnaast zorgt de druk ervoor dat het lichaam hormonen (prostaglandine) aanmaakt die de baarmoedermond rijpen.

De eerste weeën

Thuis aangekomen kreeg ik heftige krampen, omdat ik niet wist hoe weeën voelden dacht ik dat deze krampen erbij hoorden. Op een gegeven moment kwamen de krampen om de halve minuut en kon ik ze niet meer opvangen. Mijn man heeft direct het ziekenhuis gebeld, we mochten gelukkig meteen terug komen. De krampen waren inderdaad weeën die werden veroorzaakt door de ballonkatheter. Ik kreeg een middeltje tegen de pijn en mocht niet meer naar huis. Het middeltje werkte goed en ik kreeg medicatie om te slapen zodat ik de volgende dag sterk genoeg zou zijn voor de mogelijke bevalling.

Weeënopwekkers

Op 26 juli werd ik om 06:00 uur wakker met hevige krampen, ik ging naar het toilet en onderweg voelde ik de ballon eruit glijden. Om 10:00 uur kwam de verloskundige, bleek ik vier centimeter ontsluiting te hebben en heeft zij mijn vliezen gebroken. Ze hebben meteen op het hoofdje van de baby een hartslagmeter geplaatst zodat ze deze in de gaten kunnen houden. We hebben tot 11:00 uur gewacht om te kijken of de weeën vanzelf op gang zouden komen, helaas was dit niet het geval en kreeg ik weeënopwekkers. Deze werden om het half uur verhoogd omdat ik er helaas geen weeën door kreeg, in totaal hebben ze de opwekkers vier keer verhoogd. Op de hoogste stand kreeg ik eindelijk weeën. Ik dacht nog wat een makkie, dit hou ik wel vol! Een uurtje later ging het ineens erg snel en zat er nog maar een halve minuut tussen de weeën. Ik heb toen gelijk om een ruggenprik gevraagd. Gelukkig was het niet druk en mocht ik om 14.00 uur meteen naar de OK.

bevallingsverhaal-nathalie-1

Ruggenprik verkeerd gezet

Tijdens het zetten van de ruggenprik was het erg moeilijk om de weeën op te vangen. Toen de ruggenprik eenmaal gezet was, voelde ik minimaal verschil. Ook had ik het gevoel dat maar één kant van mijn lichaam verdoofd was en voelde ik me ineens niet lekker. Ik bleek 40 graden koorts te hebben en kreeg antibiotica omdat ze bang waren dat de baby een infectie zou krijgen. De pijn werd ondertussen alsmaar heftiger en ik had het idee dat de ruggenprik zijn werk niet deed. De arts constateerde dat de ruggenprik inderdaad verkeerd gezet was, waardoor ik slechts aan één kant van mijn lichaam lichtelijk verdoofd was. Ze konden hier helaas niets meer aan doen. Ik kreeg een pijnpomp om de scherpe randjes eraf te halen. Zodra ik pijn had, kon ik op een knopje drukken zodat ik via de pomp pijnmedicatie toegediend zou krijgen.

Lage bloeddruk

Omdat ik een pijnpomp kreeg die ervoor zorgde dat ik erg suf werd en het tijdsbesef kwijt was, is het laatste deel van de bevalling een beetje vaag. Mijn man heeft alles echter bijgehouden waardoor ik duidelijk kan vertellen hoe het is gegaan. Rond 15.30 was mijn bloeddruk 60/40 en de hartslag van de baby rond de 200 slagen per minuut. Er is toen besloten om elk kwartier mijn bloeddruk te meten en er kwam een co-assistente op de kamer die continu de baby en mij in de gaten moest gehouden. Ze hebben met behulp van een infuus ervoor gezorgd dat mijn bloeddruk hoger werd. Na twee uur was dit gelukkig weer in orde. De weeën waren ondertussen ontzettend heftig, door de hoge koorts voelde ik me ziek en ik maakte me erg veel zorgen over ons meisje door haar te hoge hartslag.

De geboorte

Omdat er in het ziekenhuis vier vrouwen tegelijk aan het bevallen waren, was er helaas geen verloskundige beschikbaar toen ik persdrang kreeg, één uur lang heb ik onwijze persdrang gehad. Om 21:30 uur mocht ik beginnen met persen en om 22:20 uur is Lyva geboren. Het gevoel dat ze op je buik gelegd wordt is zo speciaal en ik vergat meteen alles wat er was gebeurd. Mijn bevalling was voor mij erg heftig, maar ik ben heel trots dat ik het toch maar mooi gedaan heb.

bevallingsverhaal-nathalie-2

Postnatale depressie

Helaas kreeg ik in de weken na de bevalling veel last van de zware periode. Zwanger worden met PCOS, een HG zwangerschap en een pittige bevalling gaan je niet in de koude kleren zitten kan ik je vertellen. Hierdoor kreeg ik een postnatale depressie. Door de psychologische hulp ben ik eruit gekomen en ben ik ontzettend trots op mijn mooie dochter en mijn lieve man die er altijd voor mij is geweest.

Leave a comment